Nasıl da heveslisiniz yazdıklarımdan,söylediklerimden kendinize pay çıkarmaya.Çok mu zor izinizin kalmadığını anlamak,çok mu zor beni benle bırakmak?
Yaşıyorum tabii ki,seni de onu da onları da...Ama bir süre sonra anı olarak kalıyorsunuz hepiniz.Bu yüzden saklıyorum ya sözlerinizi,gözlerinizi.Biraz olsun değer katabilmek için size.
Ne ara bu kadar bencil oldum bilmiyorum.Bence sadece üzülmemeyi öğrendim.Ne çok farklısınız ne de birbirinize çok benziyorsunuz.Heves?Belki...Belki benim doyumsuzluğum.Ama yine de ayrı ayrı elemanlar olarak bir küme oluştursanız da ben hala sizden ayrık tek elemanlı bir kümeyim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder